CEREMONIAŁ WEWNĄTRZSZKOLNY

Nawigacja

Dla Rodziców Pedagog Dla Uczniów Aktualności Pomoc psychologiczno-pedagogiczna

Pedagog szkolny

Dla Rodziców

ZAPRASZAM  Rodziców na konsultacje oraz porady w każdy czwartek

od godziny 9.45 do 12.20

 

Rok  206/17  Rokiem  Otwartej i Bezpiecznej  Szkoły bez uzależnień oraz wolnej od dopalaczy, przemocy i agresji

DZIAŁANIA  :

 

  • Przeciwdziałamy agresji i przemocy
  • Dbamy o bezpieczny wypoczynek
  • Stosujemy BHP i higienę
  • Zapewniamy bezpieczną drogę do szkoły
  • Udzielamy pierwszej pomocy
  • Promujemy bezpieczeństwo w sieci
  • Przeciwdziałamy uzależnieniom
  • Promujemy zdrowy styl życia
  • Przeciwdziałamy wykluczeniu
  • Reagujemy w sytuacjach nadzwyczajnych
  • Dbamy o dobry klimat szkoły
  • Rozwiązujemy sytuacje konfliktowe

 

  BEZPIECZEŃSTWO  DZIECI  W SIECI

 

Gry komputerowe mogą wspierać rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny dzieci. Wpływają pozytywnie na: spostrzegawczość, reakcje na bodźce, zdolności przestrzenne, procesy myślowe oraz koncentrację uwagi. Poprawiają refleks i koordynację wzrokowo-ruchową oraz ćwiczą umiejętność współdziałania w grupie.

 

Jednak nadmierne granie może powodować problemy z koncentracją uwagi przez dłuższy czas, zaniedbywania nauki, aktywności fizycznej, kontaktów z rodziną i kolegami. Może ono prowadzić również do rezygnacji z innych zainteresowań, a nawet zaniedbywania czynności takich, jak jedzenie czy sen. W skrajnych przypadkach doprowadzić nawet do uzależnienia.

W naszym kraju wiele gier komputerowych oznaczonych jest wg systemu PEGI (Pan-European Game Information). Jest to ogólnoeuropejski system klasyfikacji gier stworzony przez producentów gier w celu udzielenia rodzicom w Europie pomocy w podejmowaniu świadomych decyzji o zakupie gier komputerowych. Symbole PEGI znajdują się na opakowaniu gry. Wskazują one następujące kategorie wiekowe: 3, 7, 12, 16 i 18 lat, nadane zgodnie z zawartością gry i poziomem rozwoju młodego użytkownika. Na stronie internetowej www.pegi.info można sprawdzić klasyfikację gry i jej kategorię wiekową.

W systemie PEGI poza klasyfikacją wiekową można znaleźć oznaczenia informujące o potencjalnie szkodliwych treściach występujących w grze, takich jak przemoc, wulgaryzmy czy hazard. Przed zakupem gry warto zapoznać się z jej klasyfikacją, aby podjąć przemyślaną decyzję.

Gry zawierające agresję i brutalną przemoc powodują wzrost poziomu agresji u dzieci, uczą wrogich zachowań wobec innych ludzi oraz tego, że jedynym sposobem na rozwiązywanie problemów jest używanie siły.

Media donoszą o nowej grze pn. „Blue Whale Challenge” czyli „niebieski wieloryb”, która pojawiła się w internecie i zagraża życiu dzieci oraz nastolatków. Z doniesień medialnych wynika, że początek gry miał miejsce w Rosji, gdzie już ponad setka młodych internautów popełniła samobójstwo.

Z doniesień mediów wynika, że gra jest bardzo popularna i wzbudza zainteresowanie młodych internautów. Psychologowie ostrzegają,
że szczególnie narażone na udział w grze są osoby o niskiej samoocenie i poczuciu własnej wartości.

Z informacji uzyskanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej wynika, że aktualnie Prokurator Okręgowy w Szczecinie prowadzi śledztwo w sprawie usiłowania doprowadzenia trójki małoletnich do targnięcia się na własne życie pod wpływem wspomnianej gry.

Rodzicu, zapoznaj się z zasadami zachowania bezpieczeństwa w korzystaniu z gier komputerowych:

• Określ zasady dotyczące czasu, jaki twoje dziecko może przeznaczać na gry komputerowe.

• Zadbaj o to, aby dziecko nie grało codziennie, ale też nie rób tradycji
z tej formy spędzania czasu. Jeśli ustalisz, że w waszym domu gra się w określone dni, np. w piątki i niedziele, dziecko przez cały tydzień będzie żyło oczekiwaniem na włączenie komputera.

• Zainteresuj się, w co gra twoje dziecko i czy gra jest dla niego odpowiednia. Porozmawiaj z dzieckiem o grach, z których korzysta, sprawdź, czego może się z nich nauczyć.

• Zanim kupisz swojemu dziecku grę, upewnij się, że jest odpowiednia do jego wieku. Może ci w tym pomóc system oceny gier PEGI.

• Zwróć uwagę, czy w zachowaniu twojego dziecka nie pojawiają się sygnały uzależnienia od komputera.

• Upewnij się, że twoje dziecko z powodu grania nie zaniedbuje obowiązków domowych i szkolnych.

• Sprawdź, czy gra jest pozbawiona mikropłatności.

• Pamiętaj, że istnieją minigry, które nie wymagają instalacji, a zawierają treści nieodpowiednie dla dzieci.

• Zwróć uwagę na to, czy w grze można kontaktować się z innymi graczami.

Jeśli tak – sprawdź, czy znajomości, jakie zawiera twoje dziecko, są bezpieczne. Kontakt z innymi użytkownikami może być potencjalnym źródłem niebezpiecznych sytuacji i podejmowania ryzykownych zachowań.

Gdzie uzyskać pomoc?

W celu uzyskania porad i wskazówek rodzice mogą dzwonić pod nr telefonu 800 100 100, oferujący bezpłatną i anonimową pomoc dla dorosłych (rodziców, nauczycieli, pedagogów).

Dzieci i młodzież, którzy potrzebują pomocy, chcą z kimś porozmawiać o swoich problemach mogą dzwonićpod nr telefonu 800 121212  (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Rzecznika Praw Dziecka).

 

 

 

 

JAK  ROZPOZNAĆ  OSOBĘ  ZAŻYWAJĄCĄ  NARKOTYKI    LUB  SUBSTANCJE  ODURZAJĄCE?

 

Istotą narkomanii jest fizyczna i psychiczna zależność od różnego rodzaju środków zmieniających świadomość (amfetamina, marihuana, heroina, kokaina, morfina, LSD, itp.). Z problemem uzależnienia od narkotyków borykają się nie tylko osoby bezpośrednio nim dotknięte, ale także rodzina i przyjaciele, którzy przeżywają stany przygnębienia, lęku, stresu, rozczarowań i bezradności.

ZMIANY W ZACHOWANIU:

  • nagłe zmiany nastroju (euforia, lęk, panika) i aktywności (okresy wzmożonego ożywienia przeplatane ze zmęczeniem i ospałością);
  • zachowania nieadekwatne do zaistniałych sytuacji;
  • zaburzenia koordynacji ruchowej, problemy z poruszaniem się i utrzymaniem równowagi, przewracanie się;
  • halucynacje i przywidzenia;
  • zaburzenia pamięci oraz toku myślenia;
  • słowotok lub powolne, bełkotliwe wypowiedzi;
  • brak apetytu lub nadmierny apetyt;
  • bóle rożnych części ciała;
  • łamanie ustalonych zasad, napady złości, bunt, agresja;
  • spadek zainteresowania ulubionymi zajęciami;
  • spadek wyników w nauce, wagary, konflikty z nauczycielami;
  • niechęć do rozmów, izolowanie się od reszty domowników, zamykanie się w pokoju;
  • niewytłumaczone spóźnienia, późne powroty, noce spędzane poza domem;
  • wynoszenie wartościowych przedmiotów z domu;
  • nagła zmiana grona przyjaciół na innych (zwykle starszych);
  • wypowiedzi świadczące o pozytywnym stosunku do narkotyków.

 

ZMIANY W WYGLĄDZIE ZEWNĘTRZNYM:

  • zwężone lub bardzo rozszerzone źrenice (nie zmieniające się pod wpływem światła), przekrwione lub szkliste oczy, opadające powieki;
  • szybki spadek ciężaru ciała, częste przeziębienia, przewlekły katar, krwawienia z nosa;
  • słodkawa woń oddechu, włosów, ubrania, zapach alkoholu, nikotyny, chemikaliów;
  • ślady po nakłuciach, ślady krwi na odzieży, "gęsia skórka";
  • nowy styl ubierania się lub brak zainteresowania swoim wyglądem i nieprzestrzeganie zasad higieny.

 

PRZEDMIOTY POSIADANE PRZEZ OSOBY BIORĄCE NARKOTYKI:

  • fajki, fifki, rurki do papierosów, bibułki papierosowe;
  • piktogramy - małe obrazki (wielkości znaczka pocztowego) przedstawiające różnokolorowe symbole, rysunki, portrety postaci z bajek itp.;
  • pastylki w różnych kolorach z wytłoczonymi wzorami (np., marka samochodu, znak horoskopu itp.) oraz leki bez recept;
  • małe foliowe torebeczki z proszkiem w różnych kolorach (najczęściej białym),            z tabletkami, kryształkami lub suszem;
  • pogięte i opalone małe łyżeczki lub kawałki opalonej folii aluminiowej;
  • tubki, słoiki, foliowe torby z klejem, buteleczki z rozpuszczalnikami i benzyną;
  • strzykawki, waciki, igły.

 

P R Z Y P O M I N A M !!!

POSIADANIE KAŻDEJ ILOŚCI NARKOTYKÓW JEST KARALNE:

"art. 48.1. Kto, wbrew przepisom Ustawy posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3".

PRZED SĄDEM ODPOWIADA OSOBA, KTÓRA UKOŃCZYŁA 13 LAT
CZĘSTOWANIE NARKOTYKAMI JEST RÓWNIEŻ NIELEGALNE:

"art. 45.1. Kto wbrew przepisom Ustawy udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji
psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie (...) podlega karze pozbawienia wolności do lat 3".

 

SPRZEDAŻ, UDZIELANIE ORAZ NAKŁANIANIE DO ZAŻYCIA NARKOTYKU W STOSUNKU DO OSOBY MAŁOLETNIEJ JEST ZBRODNIĄ czyli kara pozbawienia wolności jest nie krótsza niż 3 lata.

Osobą małoletnią jest taka, która nie ukończyła 18 roku życia.

(Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 roku O przeciwdziałaniu narkomanii).

 

                               

 

                                                                                        

 

JAK POSTĘPOWAĆ Z DZIECKIEM NADPOBUDLIWYM PSYCHORUCHOWO(wskazania do pracy w domu)

  1. Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo powinno mieć zapewnioną w domu atmosferę spokoju i akceptacji.
  2. Należy być konsekwentnym w ustalaniu reguł, obowiązków i karceniu.
  3. Osoba dorosła powinna umieć kontrolować swoje emocje w kontakcie z dzieckiem nadpobudliwym. Nie wolno reagować wybuchowo i gwałtownie.
  4. Dziecku należy stwarzać poczucie bezpieczeństwa, dać mu do zrozumienia, że jest kochane, ale równocześnie być wobec niego konsekwentnym i wymagającym.
  5. Wymagania wobec dziecka powinny być jasne i klarowne, aby znało swoje obowiązki i wiedziało jak powinno się zachować w danej sytuacji.
  6. Obowiązki domowe powinny być dostosowane do jego możliwości. Przejawy chaosu eliminuje się, a dobre wykonanie zadania chwali się, docenia się trud włożony w pracę , nawet gdy efektem jest dzieło mało dokładne.
  7. Dzienny rozkład zajęć dziecka powinien być uporządkowany. Jasno i wyraźnie powinien określać godzinę wstawania, posiłków, oglądania telewizji, uczenia się itp.
  8. Należy ograniczyć czas oglądania telewizji, a przede wszystkim wyeliminować programy o treści agresywnej z dużym ładunkiem emocji i szybką akcją.
  9. Dziecku powinno się wyznaczyć osobny pokój lub część pokoju, jako jego własny teren i miejsce do nauki, przed którym znajduje się czysta ściana bez dodatkowych elementów czy dekoracji.
  10. Podczas odrabiania przez dziecko lekcji należy wyeliminować wszystkie dodatkowe bodźce, które mogą go rozproszyć, np. wyłącza się radio, chowa zbędne przedmioty z biurka.
  11. Opiekunowie powinni odnosić się do dziecka z wyrozumiałością i cierpliwością, ponieważ jego zachowanie nie wynika ze złości, ale z nieumiejętności kontrolowania swego zachowania.
  12. Osoby opiekujące się dzieckiem nadpobudliwym powinny nauczyć się odczytywać jego sygnały ostrzegawcze poprzedzające wybuch - aby uniknąć wybuchu należy spokojnie interweniować przez odwrócenie uwagi lub spokojne omówienie konfliktu.
  13. W sytuacji konfliktowej nie należy zostawiać dziecka zbyt długo w napięciu emocjonalnym, np. odsyłać go do swojego pokoju, odraczać karę do przyjścia rodzica. Rozwiązanie konfliktu powinno nastąpić zaraz po jego zaistnieniu.
  14. Opiekunowie powinni codziennie poświęcać trochę czasu na rozmowę i wspólną zabawę z dzieckiem.
  15. Proponowane zabawy w chwilach wolnych to: lepienie, wycinanie, malowanie, układanie klocków.
  16. Liczbę dzieci biorących udział w zabawie należy ograniczyć do jednego lub dwóch ze względu na duże rozproszenie i pobudliwość.
  17. Dom jest najlepszym miejscem do zabawy, ponieważ można w nim najlepiej obserwować dziecko i interweniować w każdej chwili.

 

 

 

Europejska karta praw i obowiązków rodziców


 

Wychowanie dzieci stanowi wyraz nadziei rodziców, co jest potwierdzeniem faktu, że mają oni na uwadze przyszłość i pokładają wiarę w wartości przekazywane następnym pokoleniom.

Odpowiedzialność rodziców wobec dzieci stanowi podwalinę istnienia ludzkości. Tymczasem, tak we współczesnej Europie, jak i w przyszłej, nie muszą oni sami dźwigać odpowiedzialności za wychowanie dzieci. Rodzice są wspomagani przez osoby i grupy społeczne, zaangażowane w działania edukacyjne. Mogą także oczekiwać wsparcia finansowego ze strony państwowych służb specjalnych oraz ekspertyz z placówek naukowych i oświatowych.

Wiele osób ma swój udział w wychowaniu dzieci, które przecież nie wzrastają w społecznej izolacji, lecz rozwijają się w konkretnym środowisku. Osiąganie dojrzałości to coś więcej niż tylko zdobywanie wykształcenia. Nie jest ono jednak możliwe bez wsparcia ze strony szkół. Wzajemna pomoc i wzajemny szacunek rodziców oraz instytucji edukacyjnych są warunkiem właściwego  wychowania dzieci i młodzieży w naszych czasach. Nadzieja wielu mieszkańców Wschodniej i Zachodniej Europy wynika z form współpracy na kontynencie, prowadzących do coraz większej jedności i do budowy nowej, wspólnej tożsamości. Współcześni młodzi ludzie będący obywatelami Europy przyszłości, każdy ze swą odmienną duchowością i kulturą, w której wzrastał, każdy z innymi talentami i oczekiwaniami. Dla nich i dla siebie samych pragniemy demokratycznej Europy, która w dalszym ciągu traktować będzie swą różnorodność jako źródło inspiracji.Wychowanie i edukacja w Europie powinny koncentrować się na tym właśnie celu.

Aby zrealizować to założenie, rodzice muszą ze sobą współpracować: w szkołach, ze szkołami, ale także na szczeblu europejskim i narodowych stowarzyszeniach. Naszym celem są wzajemne inspiracje i działania prowadzące do pogłębienia europejskiej solidarności.

Powyższe kwestie stanowią EPA sens jej istnienia.Na tym jednak nie koniec.Rodzice w Europie mają prawo być otaczani szacunkiem za ich odpowiedzialność jako pierwszych i najważniejszych wychowawców młodzieży. Oznacza to poszanowanie ich rodzicielskiej roli i wynikających z niej obowiązków. W swych wysiłkach wychowawczych powinni być wspierani przez całe społeczeństwo, a w szczególności przez osoby zaangażowane w edukację. EPA zawarło swoje postulaty w deklaracji "Prawa i obowiązki rodziców w Europie". Zwracamy się do Komisji Europejskiej, Rady Ministrów, Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z prośbą o poparcie naszych postulatów i pomoc w ich realizacji.

 

 

 

 

Prawa i obowiązki rodziców w Europie

 1. Rodzice mają prawo do wychowywania swoich dzieci w duchu tolerancji i zrozumienia dla innych, bez dyskryminacji wynikającej z koloru skóry, rasy, narodowości, wyznania, płci oraz pozycji ekonomicznej. Rodzice mają obowiązek wychowywać swoje dzieci w duchu odpowiedzialności za siebie i za cały ludzki świat.

 2. Rodzice mają prawo do uznania ich prymatu jako "pierwszych nauczycieli" swoich dzieci. 
Rodzice mają obowiązek wychowywać swoje dzieci w sposób odpowiedzialny i nie zaniedbywać ich.

 3. Rodzice mają prawo do pełnego dostępu do formalnego systemu edukacji dla swoich dzieci z uwzględnieniem ich potrzeb, możliwości i osiągnięć.Rodzice mają obowiązek zaangażowania się jako partnerzy w nauczaniu ich dzieci w szkole.

 4. Rodzice mają prawo dostępu do wszelkich informacji o instytucjach oświatowych, które mogą dotyczyć ich dzieci. 
Rodzice mają obowiązek przekazywania wszelkich informacji szkołom, do których uczęszczają ich dzieci, informacji dotyczących możliwości osiągnięcia wspólnych,( tj. domu  i szkoły) celów edukacyjnych.

 5. Rodzice mają prawo wyboru takiej drogi edukacji dla swoich dzieci, która jest najbliższa ich przekonaniom i wartościom uznawanym za najważniejsze dla rozwoju ich dzieci. Rodzice mają obowiązek dokonania świadomego wyboru  drogi edukacyjnej, jaką ich dzieci powinny zmierzać.

 6. Rodzice mają prawo domagania się od formalnego systemu edukacji tego, aby ich dzieci osiągnęły wiedzę duchową i kulturową. 
Rodzice mają obowiązek wychowywać swoje dzieci w poszanowaniu i akceptowaniu innych ludzi i ich przekonań.

 7. Rodzice mają prawo wpływać na politykę oświatową realizowaną w szkołach ich dzieci. 
Rodzice mają obowiązek osobiście włączać się w życie szkół ich dzieci i stanowić istotną część społeczności lokalnej.

 8. Rodzice i ich stowarzyszenia mają prawo wydawania opinii i przeprowadzania konsultacji z władzami odpowiedzialnymi za edukację na wszystkich poziomach ich struktur.Rodzice mają obowiązek tworzyć demokratyczne, reprezentatywne organizacje na wszystkich poziomach. Organizacje te będą reprezentowały rodziców i ich interesy.

 9. Rodzice mają prawo do pomocy materialnej ze strony władz publicznych, eliminującej wszelkie bariery finansowe, które mogłyby utrudnić dostęp ich dzieci do edukacji. Rodzice mają obowiązek poświęcać swój czas i uwagę swoim dzieciom i ich szkołom, tak aby wzmocnić ich wysiłki skierowane na osiągnięcie określonych celów nauczania.

10. Rodzice mają prawo żądać od odpowiedzialnych władz publicznych wysokiej jakości usługi edukacyjnej. 
Rodzice mają obowiązek poznać siebie nawzajem, współpracować ze sobą i doskonalić swoje umiejętności "pierwszych nauczycieli" i partnerów w kontakcie: szkoła - dom.

 

 

 

 

 

 

 

 


RADY  DLA  RODZICÓW :   

 

 

 

     OBSERWUJCIE  SWOJE  DZIECI

     MIEJCIE  DLA  NICH  CZAS

    SŁUCHAJCIE  ICH  UWAŻNIE

    BĄDŹCIE  DLA  NICH  WYROZUMIALI

   WSPÓŁPRACUJCIE  Z  NAUCZYCIELAMI  SWOICH  POCIECH

          



 


Wychowanie bez porażek

                                        Większość dorosłych widzi cały problem dyscypliny w wychowaniu dzieci jako pytanie: być surowym czy uległym, twardym czy miękkim, bezwzglę­dnym czy pobłażliwym. Ponieważ jest to postawa wobec dyscy­pliny „albo – albo", uważają stosunek do dzieci za walkę o władzę, współzawodnictwo woli, jak gdyby konfrontacje, aby zobaczyć, kto zwycięży. Przypomina to swoista walkę w której, jeden zwycięża, a drugi jest pokonany.

                                         Istnieją dwie metody najczęściej stosowane w rozwiązywaniu konfliktów między dorosłym i dzieckiem. Cześć rodziców czy nauczycieli próbuje go rozwiązać na swoją korzyść tak,  by dziecko się poddało. Inni, trochę mniej liczni niż „zwycięzcy”, stale ulegają dzieciom ze strachu, aby nie popaść z nimi w konflikt i nie udaremnić potrzeb  dzieci.  W tych przypadkach zwycięża dziecko, a wychowujący ponoszą porażkę.                               

                                         Pierwsza metoda funkcjonuje w konfliktach z dzieckiem w sposób następujący: Kiedy dorosły i dziecko napotykają sytuację konfliktu potrzeb, dorosły sam rozstrzyga,   na czym powinno polegać rozwiązanie, wybiera je i podaje je do wiadomości dziecka.   Jeżeli rozwiązanie nie podoba się dziecku, może najpierw użyć perswazji, aby spróbować na­mówić dziecko do przyjęcia rozwiązania. Gdy to się nie uda­je, próbuje zwykle osiągnąć poddanie się poprzez użycie władzy i autorytetu. Przy tym sposobie rozwiązywania sporów dorosły kompletnie nie zwraca uwagi na potrzeby dziecka.                                            Ludzie, którzy posługują się tą pierwszą metodą dla upora­nia się z konfliktami, płacą wysoką cenę za swoje „zwycię­stwo”. Skutki pierwszej metody są dokładne do przewidze­nia: słaba motywacja dla dziecka, aby wykonać to, co dorośli uważają za rozwiązanie, niechęć wobec rodziców, czy nauczycieli, a przede wszystkim ewidentnie występuje tu brak sposobności  dla dziecka, by rozwinęło zdolność opanowania sie­bie samego.

Druga metoda rozwiązywania sporów, zachęca dziecko do tego, aby posłużyło się własną władzą (najczęściej nad rodzicami), aby zwyciężyć ich kosztem. Te dzieci uczą się, jak dostać napadów wściekłości, aby dominować dorosłymi; jak wywołać u któregoś z nich poczucie winy. Są często nieopanowane, niesforne, impulsywne. Nauczyły się, że ich potrzeby są ważniejsze niż kogoś drugiego. Często brak im wewnętrznej kontroli nad swoim zachowaniem, zajmują się bardzo sobą, są samolubne i pełne pretensji. Często nie biorą pod uwagę własności  i uczuć innych ludzi. Dla tych dzieci życie to otrzymywanie i branie. Ja” stoi na pierwszym miejscu. Takie dzieci rzadko współpracują w domu i rzadko gotowe są do pomo­cy.

                                     Dzieci z rodzin, gdzie panuje druga metoda, (porażek) są tak przyzwyczajone do tego, aby wobec rodziców postawić na swoim, że chcą także wobec innych dzieci czy nauczycieli przeprowadzać swoją wolę. Dlatego też  przeżywają okropny wstrząs, kiedy wkraczają w świat szkoły i odkrywają, że cześć nauczycieli i rówieśników nie daje się zdominować, bądź też rozwiązuje kon­flikty pierwszą metodą opierając się na autorytecie i władzy. Najpoważniejszym następstwem metody drugiej jest to, że dzieci często rozwijają  w sobie głębokie uczucie niepewności w stosunku do miłości dorosłych. Wynika to  z faktu, iż ulegli rodzice bądź nauczyciele mogą mieć trudność z odczuwaniem                   i okazywaniem  miłość i aprobaty wobec dziecka, które zwykle zwycięża kosztem ich porażki.

                                 Metoda bez porażek polega na wspólnym znalezieniu rozwiązania sytuacji spornej. W trakcie rozmowy, czy też zapisywania razem  z dzieckiem możliwych rozwiązań danej sytuacji obie strony oceniają krytycznie podawane propozycje i ostatecznie decydują się na to, które okazuje się najlepsze do przyjęcia przez obie strony. Gdy decyzja rozwiązania została podjęta, żadna z uczestniczących osób nie czuje się przegrana, bo została zaakceptowana i co najważniejsze wybrana przez obie strony. Unikamy więc sytuacji,              w której jest zwycięzca i pokonany.

W tej teorii wychowania bez porażek można wyróżnić cztery podstawowe techniki:


- Słuchanie bierne. Czasami nie mówienie może równie dobrze wyrażać akceptację. „Bierne słuchanie” ośmiela dziecko i pozwala mu wypowiedzieć się do końca.


- Zaakcentowanie uwagi.  Samo milczenie nie przekonuje dziecka, że uważnie je słuchamy. Dlatego też w przerwach powinno się dawać sygnały bezsłowne (marszczenie czoła, uśmiech, inne ruchy ciałem) lub udzielać wypowiedzi słownych ( „hm...”, „och”, „rozumiem”). Te zachowania nazwane zostały reakcjami uwagi, ich zadaniem jest zaakcentowanie swojego zainteresowania rozmową.


- „Otwieracze i zachęty”. Bardzo ważne w rozmowie z dzieckiem są tak zwane „otwieracze drzwi” czyli wypowiedzi, które mają pomóc dziecku jeszcze bardziej otworzyć się, zachęcić go do dalszego mówienia. To odpowiedzi które nie wyrażają żadnych osobistych sądów, opinii, czy uczuć. Do takich wypowiedzi zalicza się „aha”, „och”, „hm...hm...”, „interesujące”, „rzeczywiście”, „serio?!”, „to ty zrobiłeś?!”, „doprawdy?”. Niektóre z tak zwanych otwieraczy są zachętą do mówienia. Należą do nich wypowiedzenia typu „opowiedz mi o tym!”, „chciałbym coś o tym usłyszeć”, „interesował by mnie twój punkt widzenia”, „chciałbyś o tym pomówić?”, „porozmawiajmy sobie o tym”, „opowiedz mi całą historię”, „mówże słucham!”, „to brzmi jak byś mi miał o tym coś do powiedzenia”, „to wydaje się być dla ciebie czymś bardzo ważnym”. Te wypowiedzenia zachęcają do mówienia ale również są przeciwnością codziennych wypowiedzi moralizujących, pouczających rodziców


- Słuchanie aktywne. Szczególnym środkiem wyrażania akceptacji jest „czynne słuchanie”. Polega ono na tym, że odbiorca próbuje zrozumieć co czuje nadawca lub mówi poprzez swoją wypowiedź. W odpowiedzi na to formułuje swoje zrozumienie własnymi słowami (kodem)           i oznajmia je na powrót nadawcy w celu uzyskania potwierdzenia. Odbiorca nie wysyła sądu, opinii, rady, analizy, czy pytania. Czynne słuchanie pomaga dziecku powiedzieć więcej, pójść dalej, że odbiorca próbuje zrozumieć co czuje nadawca lub mówi poprzez swoją wypowiedź.. W tej technice osoba słuchająca tak operuje słowem aby nie wyrażać własnego zdania.                          

             Przy wprowadzaniu metody bez porażek często pojawiają się problemy, szczególnie   w rodzinach w których stosowano metody „zwycięstwa” i „porażki”. Dzieci są podejrzliwe        i często spotykają się z ich sprzeciwem. Aby wprowadzić metodę bez porażek najlepiej jest wykorzystać sześć kroków:

1. Krok pierwszy – Rozpoznać konflikt i nazwać go. Jest to krok podstawowy, ponieważ rodzice muszą zdobywać uwagę dziecka i zachęcić go do współudziału w rozwiązywaniu problemu.

2. Krok drugi – Znaleźć możliwe rozwiązania. Na tym etapie zarówno rodzice jak i dzieci starają się znaleźć jak najwięcej rozwiązań.

3. Krok trzeci – Krytycznie ocenić propozycję rozwiązań. Drogą selekcji odrzuca się najmniej odpowiednie propozycje (podając powody), zostając przy jednej lub dwóch najbardziej odpowiadających dla wszystkich.

4. Krok czwarty – Zdecydować się na najlepsze rozwiązania. Nie stosujemy w tym punkcie głosowania, bo wszyscy muszą być zadowoleni i jednogłośni.

5. Krok piąty – Wykonać powziętą decyzję. Należy dokładnie opracować szczegóły wykonania powziętej decyzji.

6. Krok szósty – Późniejsza ocena krytyczna. Nie zawsze ustalone rozwiązanie konfliktu okazuje się sprawiedliwe w praktyce, dlatego trzeba je poddać modyfikacji tak, aby obie strony były zadowolone.

                              Metodę tę można stosować zarówno w domu rodzinnym jak i w szkole. Dotyczy ona wszystkich sytuacji konfliktowych.. Ważne jest, aby zacząć to robić jak najwcześniej w życiu dziecka. Im wcześniej się zacznie, tym prędzej dziecko nauczy się, jak wejść w kontakty z innymi w sposób rzeczywiście demokratyczny, a także uznawać cudze potrzeby i poznawać je, gdy jego własne potrzeby będą respektowane.

Na podstawie:  Thomas Gordon, Wychowanie bez porażek, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 2002

                                                                                                 Opr. mgr Aurelia Radłowska

 

 

Korzyści z niepalenia

Drodzy rodzice! Listopad jest miesiącem "bez papierosa". W szkole odbędą się różnorodne działania mające na celu propagowanie wśród Waszych dzieci mody "na niepalenie". Przyłączcie się do nas!

 

A oto kilka faktów - korzyści z rzucenia palenia

    

Po 20 minutach
Tętno obniża się oraz ciśnienie tętnicze krwi powraca do normy.

Po 8 godzinach
Poziom tlenu we krwi wzrośnie, a tlenek węgla znika.

Po 24 godzinach
Ryzyko ostrego zawału mięśnia sercowego znacznie się zmniejsza.

Po 48 godzinach
Zmysły smaku i węchu zaczynają działać normalnie.

Po 2 - 12 tygodniach
Układ krążenia ulega wzmocnieniu, polepsza się kondycja fizyczna.

Po 1 - 9 miesiącach
Wydolność układu oddechowego poprawia się, ustępuje kaszel, duszności, zmęczenie.

Po roku
Ryzyko zachorowania na chorobę niedokrwienną mięśnia sercowego zmniejsza się o połowę.

Po 5 latach
Ryzyko zachorowania na raka płuca, jamy ustnej i krtani, przełyku zmniejsza się o połowę; obniża się ryzyko wystąpienia udaru mózgu.

Po 10 latach
Ryzyko zachorowania na chorobę niedokrwienną serca będzie podobne, jak u osoby która nigdy nie paliła.

Po 15 latach
Ryzyko zachorowania na raka płuca będzie podobne, jak u osoby która nigdy nie paliła.

Wg raportu Fundacji "Promocja Zdrowia", "Ekonomika profilaktyki i leczenia zespołu uzależnienia od tytoniu".

 

 

 

 

 

 

 

 

Jak rodzice mogą wspierać w domu swoje dzieci w uczeniu się?


W szkole podstawowej wielu uczniów nie ma jeszcze dostatecznej wprawy i doświadczenia w uczeniu się, dlatego zarówno nauczyciele, jak i rodzice powinni przyjść im z pomocą. Pomoc ze strony rodziców nie może polegać tylko na wspólnym odrabianiu lekcji, a tym bardziej na opracowaniu określonych zadań. Hamuje to samodzielność dziecka, uczy je bierności, lenistwa i powoduje niewiarę we własne siły.

Zadaniem rodziców jest przede wszystkim troska o higienę pracy umysłowej dziecka, stworzenie mu odpowiednich warunków do nauki, rozbudzanie właściwych motywów uczenia się, opartych na zainteresowaniach i zrozumieniu przydatności wykształcenia w życiu zawodowym i społecznym.

 Uczniowie klas IV-VI przyswajają sobie coraz więcej wiadomości za pośrednictwem książki. W tej sytuacji dziecko powinno nauczyć się czytać uważnie i ze zrozumieniem. Zdarza się, że uczeń ślęczy całymi godzinami nad książką, sprawiając na rodzicach wrażenie kogoś bardzo zajętego nauką, lecz jego myśli odbiegają co chwila od treści podręcznika. Rodzice powinni skontrolować nie tylko wynik pracy domowej, lecz także jej przebieg. Należy przyzwyczajać dziecko do racjonalnych metod uczenia się. Chodzi tu o zapoznanie się z tekstem w taki sposób, by nastawić się od razu na ujęcie jego sensu i wyodrębnienie głównych myśli w nim zawartych.

 

Podstawowe prawidłowości uczenia się:

  • materiał należy utrwalić przez powtarzanie, kiedy jeszcze nie został zapomniany a więc w niedługim czasie po jego wyuczeniu się – w przeciwnym razie trzeba będzie uczyć się go ponownie, (badania psychologiczne wskazały, że zapominanie zaczyna się wkrótce po wyuczeniu)
  • efekty uczenia się będą lepsze, gdy uczeń będzie się uczył bezpośrednio po sobie różnych przedmiotów, (np. polskiego i matematyki) podstawą do takiego stwierdzenia jest wykryte przez psychologię prawo uczenia się, mówiące, że podobne treści działają na siebie hamująco)
  • między uczeniem się jednego i drugiego przedmiotu powinna nastąpić krótka przerwa na wypoczynek

żeby nie mieć „pustki w głowie”, gdy uczeń zostanie wezwany do odpowiedzi należy kształcić gotowość pamięci, a więc umiejętność przypominania sobie i odtwarzania wyuczonego materiału w odpowiednim momencie. W tym celu należy opanować wiadomości ze zrozumieniem, w sposób logicznie pogrupowany, wkładać w naukę dużo zapału i zainteresowania, wiązać nowe wiadomości z tym, czego dziecko dowiedziało się wcześniej.

Wiadomości

Kontakt

  • Szkoła Podstawowa im. 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty, Sadów
    Szkoła Podstawowa im. 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty, Sadów
    ul. Powstańców 72
    42- 700 Sadów- Lubliniec
  • 034/ 3524458

Galeria zdjęć